|
Piątek, 3 IX 2010, imieniny: Izabeli, Szymona
|
|
|
OPERA
|
| | Historia | |
Obraz przedstawiający barwy korowód zastygły w ruchu. Liczne postacie w strojach barw tęczy, otoczeni wyśnioną scenerią i tańczący w światłach licznych kolorowych lamp. Słyszalne, wielotonowe, zapadające głęboko w duszę głosy śpiewaków.
Gdy tylko doświadczysz możliwości obejrzenia jakiejś opery, od razu będziesz wiedział... "albo ją pokochasz, albo znienawidzisz".
Pierwsze wiadomości o wystawieniu polskich oper w Bydgoszczy posiadamy z 1919r., kiedy to teatr poznański pod dyrekcją Ludwika Dybizbańskiego dał przedstawienie dwóch oper. 3 października 1921, za dyrektor Wandy Siemaszkowej, podjęto wystawienie polskiej narodowej opery „Halki” Stanisława Moniuszki. W początkach 1947 r., z inicjatywy Wydziału Upowszechniania przy Wydziale Kultury Urzędu Wojewódzkiego Pomorskiego, zawiązał się prawie 30-osobowy zespół śpiewaczek i śpiewaków operowych, których zrzeszono w Studium Operowym. Jednak z powodu braku pomocy władz oraz instytucji kulturalnej, która dałaby podstawę prawną i organizacyjną, Studium Operowe zostało rozwiązane. W końcu 1955 roku dokonano przekształcenia Państwowej Średniej Szkoły Muzycznej na Liceum Muzyczne. Ostatni absolwenci Wydziału Wokalnego tej szkoły pozostali w Bydgoszczy i należało utworzyć dla nich jakąś placówkę artystyczną. 30 grudnia 1955 na posiedzeniu Towarzystwa Muzycznego w Bydgoszczy jego zarząd zadecydował, że zespół Studium Operowego stanie się agendą Towarzystwa Muzycznego. Kierownikiem Studia i dyrygentem został (5 stycznia 1956 r.) Zdzisław Wendyński. Pierwsza premiera, którą zainaugurowano jego działalność, składała się z dwóch jednoaktowych oper Stanisława Moniuszki "Flis" i "Verbum nobile" oraz baletu "Wesele w Ojcowie" Karola Kurpińskiego. Od początku Studio borykało się z kłopotami lokalowymi. 3 marca 1959 Towarzystwo Muzyczne przemianowało Studio Operowe na Teatr Muzyczny Opery i Operetki. 1 marca 1960 roku placówka ta została upaństwowiona (odtąd nazywana Państwowym Teatrem Muzycznym). W 1963 roku utworzono własną orkiestrę (do tej pory korzystano z muzyków Filharmonii). W 1964 r. nastąpiła zmiana nazwy instytucji na "Opera i Operetka", w 1980 r. na "Państwowa Opera", natomiast w sezonie 1990/91 na "Opera Nova w Bydgoszczy".
W niej odnosiły swoje pierwsze sukcesy i zaczynały wielką karierę uznane dziś primadonny, śpiewacy i najwięksi artyści operowi. Wśród gości nie zabrakło także artystów z zagranicy, śpiewaków, tancerzy oraz dyrygentów. Występowały tu także całe zespoły: Opery Wrocławskiej, Teatrów z Leningradu - dziś St. Petersburga, Moskwy, Kijowa, Mińska i Fundacji Gulbenkiana z Lizbony. W repertuarze opery bydgoskiej znajdują się wielkie widowiska operowe (między innymi: "Carmen", "Cyrulik sewilski", "Eugeniusz Oniegin", "Madame Butterfly", "Tosca", "Traviata", "Straszny dwór"), klasyczne operetki ("Wesoła wdówka", "Kraina uśmiechu", "Baron cygański", "Zemsta nietoperza"), interesujące realizacje baletowe ("Dziadek do orzechów", "Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków") oraz słynne musicale ("Skrzypek na dachu" i "My Fair Lady").
Opera Nova zapraszana jest na liczące się imprezy muzyczne. Swoje spektakle prezentowała na festiwalach w Krynicy, Cieszynie, Sopocie i Xanten (Niemcy) oraz w Warszawie i Szczecinie. Od kilku lat bierze systematycznie udział w licznych tournee artystycznych po Niemczech, Belgii, Holandii, Malcie i Włoszech. Obecność młodych artystów w zespole pozwala sięgać także po dzieła współczesnych kompozytorów. Na scenie bydgoskiej miały swe prapremiery: musical " Hel" J.Lawiny-Świętochowskiego i R.Damrosza, opera "Przemysław II" H.Swolkienia i balety:"Anna Karenina" R.Szczedrina i "Dzikie łabędzie" Bernadetty Matuszczak. Bydgoska scena operowa korzystała przez minione 37 lat z gościnności teatru dramatycznego. Olbrzymie nadzieje są wiązane z nowoczesnym centrum operowym, usytuowanym w malowniczym zakolu Brdy, którego budowa trwa już od 1973 roku. Można zauważyć już dziś, iż pozwala ono rozwijać w pełni skrzydła. Obecnie wszystkie spektakle odbywają się w nowym gmachu, który jest stale upiększany.
Od 1992 roku dyrektorem Opery Nova jest Maciej Figas. Od tego czasu zwiększyła się liczba premier. W 1994 r. zorganizowano po raz pierwszy Bydgoski Festiwal Operowy, a przedstawienia odbywały się właśnie na placu budowy niedokończonego jeszcze wtedy budynku. Impreza ta miała "wzbudzić większe zainteresowanie władz i społeczeństwa ślimaczącą się inwestycją".
W tym roku odbył się już XI z kolei festiwal. Publiczność za każdym razem wypełnia widownię do ostatniego miejsca.
Gmach Opery rozrastał się wraz z kolejnymi Bydgoskimi Festiwalami Operowymi. Jest wspaniały, trzy połączone ze sobą kręgi nad brzegiem Brdy, które na dobre zadomowiły się w malowniczym zakolu, w pobliżu Wyspy Młyńskiej, bydgoskiej Wenecji, a co najważniejsze głęboko w sercach bydgoskich melomanów.
Przed nami na pewno jeszcze wiele niepowtarzalnych wydarzeń operowych...
Katarzyna Gliszczyńska
Na podstawie:
- Bydgoszcz wczoraj i dziś 1945 - 1980, pod red. S. Michalskiego, Poznań 1988, s. 265-267.
- Historia Opery
- Bydgoszcz 1346 -1996, red. R. Gimiński, W. Kowalski, Bydgoszcz 1996, s.46-47.
- widoczny fragment obrazu "Brda", Zbigniewa Jastrowskiego.
|
|
|
| |
|
|
|
|
|
